Zoals de meeste ondernemers netwerk ik regelmatig. Deze week, bezoek ik een netwerk-diner. Samen met een netwerk-maatje reisden we af naar het mooie Bergen-op-Zoom. Het weer was prachtig en de temperatuur was goed. Iets te laat aangekomen begonnen we vrij snel met het voorgerecht, we zaten de eerste ronde tegenover elkaar, leuk gesprek met de buren. Even pauze, naar buiten. Wat is het heerlijk buiten. Op naar het hoofdgerecht. Wederom leuke en interessante gesprekken, wel mensen die al een keer eerder ontmoet heb maar toch… erg leuk. Even genieten van de heerlijke buitenlucht. De temperaturen zijn goed, niets mis mee. Opeens zegt mijn maatje: “Ik heb last van mijn hooikoorts, even een pilletje pakken dan is zo weer over”. Niets is minder waar. We gaan weer naar binnen, het gaat goed fout met hem, zweten, dikke ogen. We besluiten naar huis te gaan, “Wil jij rijden?” (hij had me namelijk opgehaald)” ik heb het benauwd”. Goed, Ik rij terug. Net op weg vraagt hij “Vind je erg om naar huis te lopen?” . Natuurlijk niet, als je niet lekker voelt, wil je zo snel mogelijk in je bed duiken. Kan ik me helemaal voorstellen op dat moment. Tijdens de rit terug wordt het erger en erger. Dan zegt hij “Rij me naar de eerste hulp!”. Dit doen we dus, het eerste ziekenhuis in Breda vanuit B-o-Z is Amphia Langendijk. Ooit in mijn jonge jaren een op zich staand zelfstandig ziekenhuis. Ik rij het terrein op en drop m’n maatje meteen voor de voordeur. “Ga na binnen, ik vind je wel”. Ik parkeer zijn auto en loop daarna naar binnen. En dan begint het…
Hij ligt in de bank bij de receptie “Ze hebben hier geen eerste hulp” roept hij. “En nu?” “Er komt een verpleegkundige kijken”. We worden opgehaald door een verpleegkundige. We gaan naar de kelder waar een afdeling is voor “doorverwijzingen door huisartsen “. Dan begint het gesprek: Waarom zijn jullie hier gekomen? Omdat dit het eerste ziekenhuis is in Breda. Ja, maar hier is geen eerste hulp. Huh?! Ja, maar hij heeft het heel benauwd, zware uitslag en ligt te trillen. Oké, hij wordt geholpen, maar elke weer wordt er op gewezen dat dit niet de bedoeling en echt een uitzondering is. M’n maatje ligt intussen aan het infuus en aan de zuurstof. Shit wat nu, het ziekenhuis is hier niet op ingesteld ?!. Een onverwachte situatie, want “normaal” rij je door naar het andere Amphia. Geen plek, geen mensen, meer onverwachte binnenkomers. Hop, we gaan hem maar op IC leggen. Even improviseren, aan de verpleging ligt het niet. Meten, bloedprikken ect… Hij is al suf door de medicatie. Het is wel een hele vreemde gewaarwording , zijn we op de IC met een persoon die een zeer hevige voedselallergie heeft, wordt er verteld dat hij een nacht ter observatie wordt gehouden. Erg goed, in goede handen. Maar de opmerking erna ” morgen, als je wakker wordt, lig je op afdeling oncologie, niets schrikken, want er is niets mis met je”. Ik laat hem achter…. zijn persoonlijke spullen meegenomen, omdat het ziekenhuis niet veilig is..
Gelukkig, de dag erna sms ik hem, nog een ochtend en hij mag naar huis met een verwijzing naar de volgende arts…….
Ik haal hem op…………………….
. Nu besef ik pas hoe het anders kan zijn. Het is heerlijk om nu op de de begane grond te zitten met mijn bedrijf. Poeh, wat een verschil. De leveranciers rijden hun materiaal tot aan de voordeur en het is dan een kwestie van alles naar binnen dragen en omgekeerd.
